الهي! اگر عبدالله را نمي نگري، خود را مي نگر. آبروي عبدالله را پيش دشمن مبر.
امانت عرضه کردي، بگريخت کوه. چون است که امانت، بهره ي من و تجلّي، بهره ي کوه؟
الهي! عيب و آزار من مجوي که آبِ کرم باز ايستد از جوي. قصه ي دوستان دراز است زيرا که معبود، بي نياز است.
الهي! بر رخ از خجالت، گَرد داريم و در دل از حسرت، درد داريم و روي از شرم گناه، زرد داريم. اگر بر گناه مصرّيم، بر يگانگي مقرّيم.
خواجه عبدالله انصاري